سروش هشترود

مشی عام در آینهی آمار و ارقام؛(بروز آوری و باز نشر) ۱۴۰۲/۱۱/۱۲ پایان سلطنت و آغاز جمهوریت در ایران، با انقلاب ۵۷ محقق و مردم در فروردین ۵۸ با حضور در پای صندوقهای رأی، در حالیکه به استقلال و آزادی میاندیشیدند، به استقرار نظام جمهوری اسلامی رأی دادند.همان نظامی که به نظر میرسید میتواند رویاهای تاریخی ملت ایران را به واقعیت تبدیل و آرمانهای ملی و دینیِ دیرینش را برآورده سازد. عنوانها علیالقاعده معرِّف محتوا و چکیدهی آرمانها و نماد ادعاها هستند؛ اینجا جمهوریت، نُرم پذیرفته شدهی حکومت در عرصهی جهانی، و اسلامیت، ارضا کنندهی ذائقهی اعتقادی طیف وسیعی از جماعت ایرانیست. ایرانیان بر همین مبنا از آن زمان تاکنون علاوه بر انتخابات محلی (مانند انتخابات شوراهای شهر و روستا)، ۲۹ بار در سطح ملی و استانی و شهرستانی در پای صندوقهای رأی حاضر و هر بار، برای فردایی بهتر دست به انتخاب زدهاند؛ ۱۳ دوره انتخابات ریاست جمهوری، ۱۲ دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی و ۶ دوره انتخابات مجلس خبرگان رهبری. عامهی مردم در دههی اول این نظام نوپا، به تأثیر رأی خود در سرنوشت مملکت اعتقاد و به کارگزاران نظام اعتماد دارند و در تمامی فراخوانهای انتخاباتی در صحنه حاضر و آرای خود را به صندوقها میریزند. جهتگیری آراء در این دوران، ایجابی و انتخاب میان "خوب و خوبتر" و "توانا و تواناتر" و "صالح و اصلح" است و کسی به رأی سلبی یا انتخاب میان بد و بدتر نمیاندیشد. همسویی مردم با ارکان نظام در این دوران قابل لمس است. مردم، شکافی بین خود و مسئولین متصور نیستند و مغایرتی بین قول و فعل دولتمردان و حکمرانان نمیبینند. هنوز واژههای سلب و ایجاب و نظارت استصوابی و مهندسی انتخابات به ادبیات انتخابات وارد نشده سروش هشترود...